تاثیر هشت هفته تمرین تداومی هوازی و تناوبی شدید بر بیان ژن‌های foxo1 و foxo3a بافت قلب موش های صحرایی نر نژاد ویستار

Sadaf Kara’i 1
, Ali Asghar Ravasi 2
, Majid Gholipour 3

مجله دانش و تندرستی
چکیده

مقدمه: هدف از تحقیق حاضر، مقایسه دو نوع تمرین تداومی هوازی و تناوبی شدید بر میزان بیان ژن های foxO1 و foxO3a در بافت قلب موش های صحرایی نر بود.

مواد و روش ها: 18 سر موش صحرایی در شرایط استاندارد مورد مطالعه قرار گرفتند. پروتکل تمرین تداومی هوازی شامل پنج جلسه فعالیت با شدت 70 درصد سرعت بیشینه و پروتکل تمرین تناوبی شدید شامل سه جلسه فعالیت با تکرار اینتروال با شدت بالا بمدت دو دقیقه با شدت 90 درصد سرعت بیشینه در هفته اول و دوم؛ و سپس 110 درصد سرعت بیشینه تا پایان تمرین بود، تکرار اینتروال با شدت پایین بمدت دو دقیقه با شدت 40 درصد سرعت بیشینه از هفته اول تا پایان هفته سوم و 30 درصد سرعت بیشینه از ابتدای هفته چهارم به بعد بود. در نهایت بیان ژن‌های foxO1 و foxO3a بوسیله تکنیک Real time – PCR و سپس با استفاده از فرمول 2-∆∆ct، توسط آزمون کروسکال والیس مورد بررسی قرار گرفت. سطح معنی داری آزمون آماری 0.05 در نظر گرفته شد.

نتایج: یافته‌ها نشان می دهد که بیان ژن‌های foxO1 و foxO3a در گروه تمرینی تداومی هوازی نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری می یابد (004/0=P). تمرین تناوبی شدید باعث کاهش معنی دار سطح بیان ژن foxO3a می شود (004/0=P) اما بر سطح بیان ژن  foxO1 منجر به کاهش معنی داری نمی شود (055/0=P). تغییرات در دو گروه تمرینی تداومی هوازی و تناوبی شدید نسبت به یکدیگر معنی دار است (002/0=P).

نتیجه گیری: با توجه به نتایج، پروتکل‌های تمرینی تحقیق باعث بروز سازگاری‌های تمرینی مؤثر می شوند.

واژه های کلیدی

تمرین تداومی هوازی; تمرین تناوبی شدید; بیان ژن; foxO1; foxO3a

متن کامل رایگان

VN:F [1.9.22_1171]
امتیاز شما به این مقاله
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.