تأثیر یک دوره تمرینات استقامتی با هدف ممانعت از پیری سلولی بر فعالیت آنزیم تلومراز بافت قلب و لنفوسیت های خون محیطی رت های نر

حمزه اکبری بوکانی 1؛ علی اصغر رواسی2؛ محمد رضا کردی3
1گروه فیزیولوژی ورزشی. پژوهشکده طب ورزشی. پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی. تهران.ایران
2استاد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی، دانشگاه تهران
3دانشیار گروه فیزیولوژی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

مجله پژوهش های فیزیولوژی و مدیریت در ورزش

چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر 16 هفته تمرین استقامتی با شدت متوسط بر محتوی آنزیم تلومراز بافت قلب و لنفوسیت‌های خون محیطی رت‌های نر بود. بدین منظور رت‌های تهیه شده از انستیتوی پاستور ایران به صورت تصادفی به دو گروه کنترل (8=n) و ورزشی(8=n) تقسیم شدند. مدت زمان دو هفته برای سازگاری با محیط و تغییر ریتم‌های بیولوژیک (هفته اول) و آشنایی با تردمیل (هفته دوم) در نظر گرفته شد. پس از گذشت دو هفته پروتکل اصلی، شامل یک جلسه فعالیت استقامتی در روز به مدت پنج روز در هفته شروع شد. گروه تجربی به مدت 16 هفته تحت تأثیر تمرینات استقامتی با شدت متوسط قرار گرفتند. در طول هشت هفته اول سرعت تردمیل از 12 متر در دقیقه به 25 متر دقیقه و زمان از 15 دقیقه به 50 دقیقه رسید و این شدت تمرین در طی هشت هفته دوم ثابت نگه داشته شد. پس از اتمام دوره در حالت ناشتا و روز بعد از آخرین جلسه تمرین نمونه‌های مورد نیاز از رت‌ها جمع‌آوری شدند. نتایج نشان داد که تمرینات استقامتی با شدت متوسط موجب افزایش معنادار فعالیت تلومراز در بافت قلبی (0.004=p) و لنفوسیت‌های خون محیطی (0.004=p) شد. به طور کلی می‌توان پیشنهاد داد که فعالیت بدنی منظم با شدت متوسط (65-60%Vo2max ) منجر به فعالسازی آنزیم تلومراز و تثبیت طول تلومر می‌شود و ورزش و فعالیت بدنی از طریق افزایش فعالیت تلومراز در بافت‌های بدن می‌تواند قابلیت زیست سلول، ثبات ژنتیک را بالا ببرد و اثرات ضد پیری خود را بگذارد.
کلیدواژه‌ها
پیری؛ تلومر؛ تلومراز؛ فعالیت بدنی طولانی مدت

متن کامل مقاله رایگان

VN:F [1.9.22_1171]
امتیاز شما به این مقاله
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.